Το διάβασμα της πίστας είναι αυτό για το οποίο πραγματικά με πληρώνουν, όχι η λίστα. Παρατηρώ ποιοι χορεύουν, ποια ηλικία ανταποκρίνεται, πόσο κρατάει ένα ύφος, και αλλάζω σε σύνολα που χτίζονται το ένα πάνω στο άλλο, όχι μετά από κάθε κομμάτι. Αν δεν χορεύει κανείς, δεν είναι πανικός αλλά πληροφορία: το κομμάτι ήταν λάθος, η στιγμή πρόωρη, ή η παρέα θέλει ακόμα να φάει και να μιλήσει. Τότε κάνω πίσω, δίνω χώρο, και επαναφέρω την ενέργεια με ένα τραγούδι που ξέρω ότι θα πιάσει. Τα ιδιαίτερα αιτήματα τα διαχειρίζομαι με προσοχή: ένα καλό αίτημα αξίζει χρυσάφι, αλλά αν ενδώσω σε κάθε επιθυμία επιτόπου, η ροή της βραδιάς διαλύεται μέσα σε λίγα τραγούδια, γι' αυτό συμφωνώ τα σημαντικά εκ των προτέρων και τα βάζω εκεί που λειτουργούν. Δεν θυμώνω με τον καλεσμένο που ήπιε λίγο παραπάνω, τον διαχειρίζομαι: άλλον τον ηρεμεί ένα καλοχρονισμένο κλασικό, και άλλος απλώς δεν έχει θέση κοντά στο μικρόφωνο. Και παρακολουθώ διαρκώς τη δυναμική των ομάδων: πού είναι ο πυρήνας που παρασύρει τους υπόλοιπους, πότε κουράζονται οι παππούδες, πότε επιστρέφουν οι νέοι. Ένα καλό πάρτι δεν είναι ένα μεγάλο πλήθος αλλά πολλοί μικροί κύκλοι που σιγά σιγά ενώνω σε μία πίστα.